Figenow Michał († 1573), kaper królewski, obywatel gdański, był obok Scharpinga najwybitniejszym zagończykiem morskim jako kaper króla Zygmunta Augusta. Rozpoczął służbę w r. 1560 u Gotharda Kettlera, księcia Kurlandii. Od 29 IV 1561 r. uwija się na morzu pod polską banderą, przez jakiś czas (w r. 1562 i 1563) pod rozkazami Stanisława Wąsowicza, starosty w Diamencie, warowni u ujścia Dźwiny. Dysponuje dwoma statkami, »Gryfem« i »Lwem«, na których osadza własnych kapitanów. Odważny i przedsiębiorczy, zagarnia wiele statków kupieckich na szlakach morskich do Narwy i portów szwedzkich. Ażeby usprawnić akcję blokadową Polski na morzu, zabiegał na dworze królewskim o odpowiednią organizację kaperstwa. Długo sprzyjało mu szczęście w wyprawach. W uznaniu zasług, jakie położył w akcji morskiej, uzyskał w dniu 18 III 1569 r. nobilitację od króla. Jak wielu ówczesnych gdańszczan, wierny był królowi, ale nie zawsze posłuszny władzom polskim, w ll. 1571–2 na równi z Mateuszem Scharpingiem stawiał opór Komisji Morskiej i obaj dokazali tyle, że król odebrał jej władzę sądowniczą, jaką sprawowała od r. 1568. Przeżył F. okres największego natężenia działań flotylli kaperskiej, przeżył i swego władcę, pod którego znakami walczył na Bałtyku, ale nie uszedł zemsty Duńczyków, którym niejeden zabrał statek, towarem ładowny.
W r. 1573 podjął się przewiezienia z Gdańska do Francji posłów kaszt. Kryskiego i Lansaca, dążących do nowo obranego króla polskiego Henryka. Liczył zapewne na to, że ukryje się bezpiecznie w cieniu nietykalności poselskiej. Na okręcie zbrojnym w kilkadziesiąt dział, z załogą liczącą 150 Polaków i Francuzów, z rozwiniętymi banderami i sztandarami wpłynął w lipcu 1573 roku na wody sundzkich cieśni. Aliści król duński Fryderyk II, poinformowany, że w gości przybywają najprzedniejsi kaprowie polscy, którzy niedawno srodze dokazywali na Bałtyku, rozkazał ustawionym na czatach statkom zatrzymać nawę Figenowa. Posłów odprowadzono do gospody, kaprów – pod sąd. Wyrok zapadł 22 VIII 1573 r. W dwa dni później położył Figenow głowę pod miecz katowski w Helsingör. Był jednym z najbardziej zasłużonych kapitanów morskich Zygmunta Augusta. Wśród kaprów odgrywał wybitną rolę i często reprezentował ich interesy u króla i kanclerzy.
Bodniak St., Polska a Bałtyk za ostatniego Jagiellona, Kórnik 1946; tenże, Pierwsi strażnicy morza, Cieszyn 1932; tenże, Przyczynki do dziejów marynarki.
Stanisław Bodniak